بام خبر : منطقه آزاد سیستان، نامی که از اوایل دهه نود درزمان حضور اوسط هاشمی بعنوان استاندار و سیدباقرحسینی و حلیمه عالی بعنوان نمایندگان سیستان در مجلس شورای اسلامی، کم کم زمزمه تاسیسش بر سرزبان ها افتاد و به مساله ای مهم و امید بخش در سیستان تبدیل شد.

به گزارش بام خبر اکنون اما پس از گذشت یک دهه، اگر چه اسما منطقه آزاد سیستان شروع بکار کرد است، اما در عمل هیچ نشانی از تحول ندارد.

این مهم را می توان در چند مساله خلاصه کرد : ابتدا اینکه جانمایی دفتر منطقه آزاد سیستان، در رامشار اشتباهی استراتژیک بود که بیش از آنکه اتفاقی برای رشد منطقه باشد، نگاهی گذرا و سبک به آن داشت که دفتر کار مدیرعامل و کارکنان، بدون هیچ دردسری آماده باشد، در صورتی که جا داشت این دفتر در سایر مناطق از جمله میلک یا قرقری افتتاح میشد تا هم احداث ساختمان های اداری و پاساژهای تجاری درمرحله دوم، موجب رونق هرچه بیشتر آن مناطق گردد و از سویی سیستان را نیز از بن بست فعلی نجات دهد.

از این جهت دفتر فعلی نمی تواند بن بست را بشکند که بفرض اگر مدیرعامل فعلی و اعضای هیات مدیره بتوانند رامشار را فعال نمایند بازهم مسافرینی که شکننده اصلی بن بست ها هستند، به سیستان نمی رسند و از نیمه راه برگشت خواهند داشت.

مساله دوم و مهم ، عدم حضور اعضای هیات مدیره در منطقه، حتی طبق شنیده ها برخی از اعضا منطقه آزاد و سیستان را از نزدیک ندیده اند، و بدتر اینکه برخی از کارکنان این سازمان نیز در سیستان ساکن نیستند و از دیگر شهرها در مهمانسراهای رامشار سکونت دارند، موضوعی که بسیار حائز اهمیت است و موجب شده تا علاوه بر عدم دلسوزی مناسب، عدم شناخت این بزرگواران نیز موجب شود که منطقه آزاد آنطور که انتظار میرفت شفابخش نباشد.

از سویی مدیرعامل منطقه آزاد سیستان اگر چه فردی با تجربه و با روابط عمومی بالاست اما برای راه اندازی و شروع بکار این سازمان فرد مناسبی نبوده و نیست و همین امر نیز موجب شده تا به امروز آن انتظاری که مردم از نام منطقه آزاد سیستان داشته اند، برآورده نشود.

علی ای‌حال لازم است سنجرانی بعنوان مدیرعامل منطقه آزاد، دو نماینده سیستان در مجلس شورای اسلامی و سایر تصمیم گیران استانی، به این مقوله مهم و حیاتی بصورت ویژه تری توجه نمایند و هرچه سریع تر منطقه آزاد سیستان را از رکود و بی تحرکی فعلی دور نمایند.